EMHC Nieuws

Hans-Maarten is vele jaren onze vaste keeper geweest, in de periode dat we achtereenvolgens Heren 11, 10, 8 en Veteranen B van EMHC waren, met een onderbreking wegens (achteraf tijdelijk) verblijf in het oosten des lands.
Na zijn terugkeer in het Brabantse waren we dus veteranen geworden, voor iedereen natuurlijk altijd even wennen.

Hans-Maarten bivakkeerde op dat moment nog tijdelijk met het gezin op het Wolfsven in Mierlo. Dat seizoen bereikten we (na promotie) met veel voldoening en goed spel de 4e plaats in de reserve- 1e klasse.

Door het vertrek van dragende spelers waarvoor geen vervanging kwam, raakte het team vanaf 2009 uitgedund, en daarover is toen nog “crisisberaad” gehouden bij Hans-Maarten thuis aan de Aalsterweg. Besloten werd dat we het team niet zouden opdoeken, in de hoop op aanvulling.
Enige weken daarna bereikte ons het zorgelijke bericht over de ziekte waardoor Hans-Maarten was getroffen, en er volgde een periode van medische ingrepen en onzekerheid over de toekomst.
Hans-Maarten hield ons op de hoogte met mailtjes die getuigden van zowel optimisme als humor, zoals we van hem gewend waren.

Het daaropvolgend seizoen probeerden we elke zondag met de nodige invallers een team op de been te brengen, maar dat lukte nauwelijks. Hans-Maarten liet in die periode weten dat we op termijn konden rekenen op zijn terugkeer in het doel, en hij probeerde er zoveel mogelijk als supporter bij te zijn op zondag. 

Uiteindelijk is het team jammerlijk ontbonden, maar de vaste winterkostavonden hielden we er in. Bij de editie 2011, vorig jaar, kon Hans-Maarten ons nog bijpraten over de ontwikkelingen op medisch gebied, en was er nog goede hoop op herstel. Helaas bleek een aantal weken later, daags voor carnaval dat dit er niet meer in zat, een zware teleurstelling voor iedereen.

De laatste winterkostavond hebben we gebruikt om Hans-Maarten te gedenken, anekdotes op te halen en goeie oude tijden die niet meer terugkomen . . . . . . .
Zoals die ene keer, uit bij OZ dat hij had gescoord omdat hij wegens het verzetten van de klok te laat was om te keepen, of die keer dat er een aanvaller van de tegenpartij in de cirkel op de grond lag, pijnlijk getroffen door een stevige charge van hem als uitkomende keeper, en hij tegen de geblesseerde speler de geruststellende woorden sprak: “ . .. geen zorgen, ik ben revalidatiearts . . .”!

Beste Hans-Maarten, we zullen je enorm missen en je blijft in onze herinnering voortleven als de betrouwbare sluitpost in de goal, maar bovenal als integere, bescheiden, altijd positieve en gezellige hockeykameraad.

We wensen Hélène, Veerle, Maarten en Carlijn enorm veel sterkte met dit verlies.

Luuk Sars, oud captain HVB